***


Իմ մերկ բառերի միակ դերձակը ես եմ...

մտքերս խռովել են ասեղներիս անդադար զարկերից,

ամրացնում եմ դատարկությունն ու ծակծկում սպիները բոլոր:

Իմ մերկ բառերի միակ դերձակը ես եմ,

արևներ ու անձրևներ կարկատել չգիտեմ...

քո զգեստն էլի նեղլիկ էր  ու գեր.

իմ երկար ու ամուր  թելերից ոչինչ չստացվեց:

                  Անազատություն

Հիմա,երբ մարդկային ոսկի երազներից

ծանրացրել է օդի խզված ազատությունը

հիմա,երբ ճմլվել են մտքերդ տողերում,

դու աճուրդ ես մարդկային ոսկի երազներում:

հիմա,երբ խելագարները կուսական վախճանի են սպասում...

հիմա,երբ ստվերները անիծում են լույսի հպումը:

                                   
                                                 * * *

Այս առավոտը աշնան ապտակով,

Ու լուռ անրջով իջել է սրտիս,

Անթեղվել է լռությունը կարոտի գույնով,

Կորցրել եմ դողը ստվերներիս:

Այս առավոտ արեգակը վարագույրով

Ու կապույտ շղարշով է օծվել,


Համրացել են փողոցները  շշուկներով...

Աչքերս ետնաբեմում են բացվել:

                                                ԾԱՂՐԱԾՈՒՆ




_Ես լացել չգիտեմ,տխուր օրերին իմ աչքերն երբեք տամուկ չեն եղել:

_Իսկ ինչպե՞ս ես տխրում:Երևի քո սիրտն երբեք չի ցավել:

_Այդ պահերին սրտիս զարկերն արագանում են ու վախենում եմ,որ շուտով կարտասվեմ: Աճապարում եմ ձեռքերով ամուր պահել աչքերս ու գործի է անցնում ժպիտս, բայց հիմա էլ այդպես չեմ անում:Մարդիկ սովորել են դեմքիս արցունքներ ու մի լայն  ժպիտ նկարել:

_Այդպես մենք երբեք չենք իմանա քո իրական  թախծի ու պայծառության մասին:

_Ես միշտ պայծառ եմ:Իմ թախիծը միայն ես պետք է տեսնեմ :Դա քեզ համար նույն բանը կլինի,երբ մերկ դուրս գաս մարդկանց մեջ:Դու կկորցնես հետաքրքրությունդ:

_Բայց մարդիկ միևնույն է տեսնում են դեմքիդ նկարված արցունքները:

_Սրանք սովորական,հորինված և  ուրախության արցունքներ են:

_Իսկ սրտիդ զարկե՞րը:

_Մարդիկ սրտիս զարկերը նկարել չգիտեն:Ես ամեն օր ծաղրում եմ ինձ ու նրանց:

                                     * * *

Ամպը  պոկվել  է երկնի կապույտից ,

Արևը երկիրը գրկած լուռ անձրևում է ,

Մայթերը քարացել են քամիների ապտակներից

Հեռուներում աղջկա անձայն երգը ճախրում,անհետանում է :

Ու կուսական օդը ծանրացել է անժամանակ աշխարհներում.

Ցնորված թրթիռը կարոտ է տարփողում ...

 

Արևը երկիրը գրկած լուռ անէանում է :

                             ԱՂՈԹՔԻՍ ԹևՈՎ

Ես աղտ եմ մարդկանց նոր,անեզր աշխարհում,

Հոգի եմ անկենդան,ճղճիմ այս օդում,

Կանաչ տերև եմ չորացած,դեղնած ծառում,

Ալրի հատիկ եմ խորը ցեխաջրում:

Ուզում եմ մենանալ,հեռանալ ինձանից

Աղոթքիս թևով մայրամուտվեմ ու աշխարհը գրկեմ,

Լռության շնչով ջերմանամ ու խաղաղվեմ:

Բայց արևոտ իմ երազը ոչ ոք չի լսում.

Ես  աղտ եմ մարդկանց նոր,անեզր աշխարհում...

Երազներս թռչում են իմ խաղաղ ու լուռ աղոթքներում:

                               
                                                 * * *

Անկարգ ,լկստված ու անհարթ ճամփա,

Անփորձ , ուրացած երկնքի վկա,

Անսանձ ,կուրացած փոշով դրոշմված

Անտուն ու թեթև մտքով ողողված:

 Անկարգ ,լկստված ու անհարթ ճամփա,

Աշխարհին անհայտ անբարո մանուկ,

Արևներում կնքված անտարբեր որբուկ

Անփորձ , ուրացած երկնքի վկա: