ՄԵՆՔ ԱՅՍՏԵՂ ՉԵՆՔ


Ագահորեն սլանում է անժամանակ ժամանակը,
Վազում է,անվերջ վազում խելագարված մոլորակը:
Ու այգաբացն ահա ,անփույթ թևերն է փռում,
Օդը դառը սուրճիդ հոտն է շնչում:

Թարմ փողոցներում նույնախտային օրն է ծնվում.
Հեռուներում ձայներ,հուշեր են խլանում:
Աչքերդ անվերջ իմ ներկայությունն են  դավաճանում...


Ուրվականոտ փողոցներում խաղաղ օրն է, ահա մեռնում
Փոշիացած քամիները կիրք ու կայծ են լուռ տարփողում:
Մենք այստեղ չենք,միանվագ այս աշխարհում:

                                       ԻՄ ԱՌԱՋԻՆ ՔԱՅԼԵՐԸ  :)
                                                 ԳԱՐՈՒՆ
Գարունը խոսեց այսօր իմ հոգում.
Մի ծիրանենի` կանգնած այն այգում,
Քնքուշ արևից բողբոջ է տվել,
Բայց միայն մի ճյուղ հիմա տես`ծաղկել
Նայելով շուրջն ընդմիշտ խենթացել,
Կարծես ասում է.<<գարու՜ն է բացվել>>:

Ու ծանրացել է այդ ճյուղը ծաղկած,
Ժիր մեղուներն ահա մոլորված,
Գնում են գալիս,նեկտար հավաքում
Հեքիաթային է գարունն աշխարհում:
Եվ ինձ թվում է,որ դուրս կթռչի,

Իմ սիրտն անհոգ,անվերջ կճախրի:
                      
                                               *****
                                                       
Կյանքը մի օր մայրամուտ
Ու մի օր էլ արև կգա այդքան շուտ,
Մի օր բարի,հեզ հայացք,
Ոչ,դիմակ էր լոկ,խաբկանք:

                                            ԻՆՉՈՒ՞ ՆԱՄԱԿ ՉԵՍ ԳՐՈՒՄ
Հուսահատության այս ճանապարհում,
Սպասումների այս մեծ աշխարհում,
Ինչու՞ ինձ նամակ դու էլ չես գրում,
Կարոտն ինձ միշտ ցավ է պատճառում:

Իմ մո՛տ հարազատ միշտ հեռու ես դու,
Թախիծն է պատել սիրտս ահարկու,
Ինչու՞ ինձ նամակ դու էլ չես գրում,
Մի՞թե քո սրտում խիղճը չի տիրում:

Հոգումս աշնան մեգն է տարածվում,
Դու հեռացել ես,չկաս իմ աշխարհում:
Ու էլ չես գրի դու գեթ մեկ նամակ,
Դու գնացել ես,ինձ թողել մենակ:


                                           
                                     














                                                    ՀԵՌԱՑԱԾ ՀՈՒՇԵՐ
Հուշերիս թռիչքն ինձ հեռու տարավ,
Կյանքի արահետով նա սահեց,անցավ:
Մոլոր թողեց սիրտս,անդարձ հեռացավ,
Մնաց ինձ տխրություն,մելամաղձ ու ցավ:


Եվ կարծես թե սիրտս չունի հանգրվան,
Իմ քաղցր հուշերն էլ չկան,չկան:
Վախենում եմ,որ այսօրն էլ մշուշում մնա,
Այդ հուշերի մի մասնիկը գուցե նա դառնա...                  

                                                            ԴՈՒ ԻՄՆ ԵՍ

Դու իմն ես, իմն  ես`  իմական,

Իմ երազներից,բայց միշտ իրական,

Իմ աշխարհներրին հայտնի օտարական,

Իմ հարբած մայթերի անցորդ հավերժական:

Դու իմն ես,իմն ես`իմական,

Իմ բացվող այգն ես մայրամուտական:

Ստվերներս ընկեր ու դավաճան,

Խոհերս թևեր ու խորան:

Դու իմն ես,իմն ես`իմական,

Իմ աշխարհներին հայտնի օտարական,

Իմ հարբած մայթերի անցորդ հավերժական...

Բայց ես քոնը չեմ,քոնը ` քոնական:

                                                     ԿԱՐՈՏԱԽՏ
Անհասցե,մոլոր,անմեղ փաթիլներ,
Մեքենաներից տնքացող մայթեր,
Մշուշում ձգված լույսի ճաճանչներ,
Հեռվում դողացող միայնակ մի ծառ:

Եվ հանկարծ ծանոթ,հարազատ մի շունչ,
Ջերմացնող աչքեր ու շոյող հայացք
Աղմկող ռելսերի մի անվերջ ընթացք
Անցյալում թողած թրթիռ ու պատրանք:

Անհասցե,մոլոր,անմեղ փաթիլներ...

                                             Արևոտ աշունը հեռվում կմնա

Աշնան միգամած օրերին կգամ,
Այգու տրտմության հոտը կշնչեմ,
Անտարբեր քամուն կրկին կարթնացնեմ
Ու տաք հուշերով կյանքս կլցնեմ:

Ու ծանոթ մի ստվեր կանցնի,կգնա
Անտանելի կարոտախտով հոգիս կհիվանդանա:
Կսերտեմ անիծյալ այբուբենը լռության.
Այս արևոտ աշունն էլ հեռվում կմնա...

Երազկոտ աղջնակն ու դու....

Երջանկությունը ժամը վայրկյան դարձրեց ու թրթռացող սիրտս նորից գերի մնաց կյանքս լցնող ու ջերմացնող վայրկյաններում:Վախենում եմ,որ հանկարծ չկորցնեմ այդ պահերը,քանի որ կկորցնեմ այնտեղ թողած սիրտս:
    Ասես փոքրիկ,երազներով լեցուն աղջնակ լինեմ`ով վազում է,անվերջ վազում գնդակի ետևից,բայց գնդակը երբեք կանգ չի առնում :Գիտեմ,ինքս հորինեցի այս դաժան խաղը ու երբեք ինձ չեմ մեղադրի,չէ որ մի օր կգտնեմ քեզ և դու կլինես այս տողերի նման պարզ ու անկեղծ:Քեզ հետ չեմ վախենա հարյուրավոր թրթռացող սրտեր կորցնելուց,քանի որ գիտեմ`քո ջերմությամբ կստանամ հազարավորը:
Դու ու երազկոտ աղջնակը մի օր կհասնեք գնդակին....